Nabucco

Giuseppe Verdi

Opera w czterech aktach
Libretto: Temistocle Solera wg Auguste’a Anicet-Bourgeois i Francisa Cornue
Prapremiera: 9.03.1842, Regio Teatro alla Scala, Mediolan, 
Premiera warszawska: 25.02.1854, Teatr Wielki 
Premiera tej inscenizacji: 26.06.1992

Oryginalna włoska wersja językowa z polskimi napisami

Nabucco to trzecia opera Giuseppe Verdiego, pierwszy sukces odniesiony po premierze w La Scali i pierwsze dzieło o silnym politycznym wydźwięku. Wprawdzie tytuł jest włoską wersją imienia biblijnego Nabuchodonozora, króla Babilonii, ale w roku 1842, gdy Nabucco zaistniało na scenie, rozbite na małe królestwa i regiony Włochy dążyły już do zjednoczenia ojczyzny i wyzwolenia spod władzy Austrii i Francji. A w III akcie opery lud Judy podbitej przez Nabucca śpiewa Va, pensiero… czyli „Uleć myśli na skrzydłach złocistych, wzlatuj ponad doliny i góry, gdzie jaśnieje powietrze przeczyste, gdzie rodzinnej mej ziemi brzmi głos”. Ta pieśń chóru szybko stała się nieformalnym hymnem patriotycznym Włochów, a Verdi zyskał sławę. Na spektaklach zawsze wywiera silne wrażenie. O czym świadczy też fakt, że cenzura PRL przez kilkanaście lat wstrzymywała powojenną premierę Nabucca w Polsce. W efektownej inscenizacji warszawskiej z 1992 roku Andrzej Kreutz Majewski umocnił to wrażenie, czyniąc centralnym elementem swej scenografii mur jerozolimskiej Ściany Płaczu, miejsce symboliczne dla rytualnych modlitw Żydów. Nabucco zogniskował to wszystko, dzięki czemu Verdi zawładnął operowym światem. Tematyka opery krąży wokół władzy i wolności. Tradycyjnie, arie, ansamble i chóry przenikają się wzajemnie i łączą w długie sceny o niesłabnącym napięciu. Rola Abigail, psychologicznie wiarygodna, pełna dramatyzmu, kusi ambitne śpiewaczki o odpowiednio mocnym sopranie szansą popisu aktorskiego i wokalnego. Abigail otwiera galerię operowych kobiet Verdiego, których oddawane śpiewem charaktery i emocje nie mają sobie równych.

Obsada

Realizatorzy

Chór i Orkiestra Teatru Wielkiego - Opery Narodowej
Polski Balet Narodowy


Streszczenie

  • ,

    Akt I

    Na dziedzińcu świątyni jerozolimskiej lud błaga Boga o ratunek przed zbliżającą się armią babilońską, którą prowadzi król Nabuchodonozor (Nabucco). Hebrajczycy spodziewają się, że zakładniczką pokoju zostanie znajdująca się wśród nich Fenena, córka Nabucca. Uwolniła ona z niewoli babilońskiej młodego księcia Ismaele’a i wraz z nim uszła do Jerozolimy.

    Na czele zbrojnego oddziału babilońskiego wkracza na dziedziniec Abigaille — pierworodna, lecz nieślubna córka króla Babilonu. Ona także kocha Ismaele’a i teraz triumfuje widząc swoją rywalkę Fenenę, zdaną na jej łaskę. Pojawia się też Nabucco, grożąc śmiercią wszystkim Żydom. Nie słucha próśb arcykapłana żydowskiego Zaccarii i nie poznając Feneny, zamierza się na nią mieczem. Szczęściem, w ostatniej chwili osłania ją Ismaele, zaś Nabucco rozpoznaje córkę i w porywie ojcowskiej czułości bierze ją w ramiona. Zarazem jednak przysięga ukarać srogo naród żydowski.

  • ,

    Akt II

    Abigaille jest zagniewana, bo król na czas swojej nieobecności w Babilonie powierzył władzę nie jej lecz Fenenie. Gdy więc Arcykapłan Baala, oburzony życzliwością Feneny dla Żydów, proponuje Abigaille królewską koronę, księżniczka podchwytuje tę myśl z radością. Postanawiają wspólnie rozpuścić między ludem wieść, że Nabucco zginął na wojnie, następnie zaś wprowadzić Abigaille na tron.

    W innej części królewskiego pałacu stary Zaccaria modli się, aby Bóg oświecił jego umysł. Lud żydowski jest przekonany, że Ismaele to zdrajca. Jedynie Zaccaria i jego siostra Anna, wierzą w dobrą wolę Ismaele’a i Feneny. Pałacowy sługa Abdallo wpada z wieścią o śmierci Nabucca. W ślad za nim wkracza Abigaille wraz z Arcykapłanem, pragnąc odebrać Fenenie królewską koronę. Wtem, nieoczekiwanie pojawia się wśród zebranych Nabucco i wkłada koronę na swoje skronie. Ogarnięty szałem żąda, aby wszyscy oddali mu hołd jako bogu. Zaccaria nieustraszenie sprzeciwia się temu, a i Fenena daje się poznać jako wyznawczyni wiary izraelskiej. Gdy Nabucco brutalnie nalega na oddanie mu czci boskiej, grom z niebios powala go nagle na ziemię. Abigaille triumfuje.

  • ,

    Akt III

    Abigaille zasiada na tronie Babilonu jako władczyni. Arcykapłan uzyskuje od niej wyrok śmierci na Fenenę i wszystkich Żydów. Aby spowodować zagładę narodu izraelskiego, Abigaille wykorzystuje zręcznie słabość Nabucca, którego umysł uległ zamroczeniu. Kiedy jednak król dowiaduje się, że Fenena ma ponieść śmierć, odmawia zatwierdzenia wyroku. Wówczas Abigaille rozkazuje go uwięzić.

    Żydzi siedzący nad wodami Babilonu skarżą się gorzko na swój los z dala od ukochanego kraju. Zaccaria dodaje im otuchy i zaręcza, że w końcu powrócą do ojczyzny (chór Va, pensiero).

  • ,

    Akt IV

    Z głębokim smutkiem rozmyśla Nabucco o Fenenie, którą ujrzał prowadzoną na miejsce stracenia. W tej tragicznej chwili błaga o pomoc boga Izraela. Obłęd ustępuje i Abdallo na rozkaz swego pana przynosi mu miecz.

    U wejścia do świątyni Baala Arcykapłan oczekuje skazańców. Fenena umocniona na duchu przez Zaccarię, żegna się ze światem. Zanim jednak Arcykapłan rozpoczął krwawą ofiarę, pojawia się groźny Nabucco. W tym momencie rozlatuje się na kawałki posąg Baala i rani śmiertelnie Abigaille. Chcąc odkupić swe przewinienia, w ostatniej chwili życia prosi ona o połączenie małżeńskim węzłem Feneny z Ismaelem i umiera z imieniem Jehowy na ustach. Wzruszony Nabucco wspaniałomyślnie darowuje wolność wszystkim Żydom, zaś Zaccaria intonuje pochwalny hymn na cześć potężnego Jehowy.

Sponsorzy

  • Mecenas Teatru Wielkiego - Opery Narodowej

  • Logo PZU
  • Partnerzy Teatru Wielkiego - Opery Narodowej

  • Patroni medialni Teatru Wielkiego - Opery Narodowej