Werther

1/?

Jules Massenet

Dramat muzyczny w 4 aktach (pięciu obrazach)
Libretto: Édouard Blau, Paul Millet i Georges Hartmann wg Johanna Wolfganga Goethego
Prapremiera: 16.02.1892, Paryż
Premiera tej inscenizacji: 14.01.1995, Amsterdam
Oryginalna francuska wersja językowa z polskimi i angielskimi napisami

Spotkanie z artystami przed operą Werther 7 października o godz. 18.30 WIĘCEJ

Orkiestra Teatru Wielkiego - Opery Narodowej
Chór dziecięcy „Artos” im. Władysława Skoraczewskiego

Produkcja spektaklu Werther zrealizowana została we współpracy z Teatrem Narodowym w Pradze. Oryginalna scenografia i kostiumy do spektaklu stworzone zostały przez Teatr Narodowy w Pradze, Republika Czeska

 

 

  • Część I

    1 h 20 min

  • Przerwa

    25 min

  • Część II

    1 h 5 min

Czas trwania: 2 h 50 min

  • Opis spektaklu

    Gdy w 1774 roku ukazały się drukiem Cierpienia młodego Werthera, powieść w listach autorstwa Johanna Wolfganga Goethego, publiczność zachorowała na punkcie tytułowej postaci poety samotnika, idealistycznie zakochanego w kobiecie związanej z innym mężczyzną. Europę opanował „efekt Werthera”, mechanizm samobójczego naśladownictwa: młodzi ludzie zakochiwali się nieszczęśliwie i idąc w ślady powieściowego bohatera, wzniosłym gestem odbierali sobie życie. Wczesny romantyzm znalazł wzorowego wyraziciela swego niedostosowania do świata i podświadomego pragnienia śmierci.

    Ponad sto lat później, gdy ludziom wywietrzały z głowy romantyczne miłości, a świat belle époque zachłysnął się postępem technicznym, francuskiego kompozytora Jules’a Masseneta, jedynego dziedzica tradycji opery francuskiej po śmierci Bizeta, zaintrygował miłosny trójkąt Charlotty, Werthera i jego rywala Alberta. W tej starej opowieści dostrzegł aktualny konflikt między prawdą uczuć a presją mieszczańskich konwenansów.

    Praca nad librettem i muzyką zajęła mu siedem lat (1880–1887), a kolejne pięć kosztowały starania o wystawienie dzieła. W tym czasie prapremiery doczekało się pięć innych jego oper, w tym słynna Manon. Dziś nie ma wątpliwości, że w przypadku Werthera mamy do czynienia z arcydziełem. Jego szczytowym momentem jest akt III, konfrontacja uczuć kochanków w momencie lektury wierszy Osjana, ujętych przez kompozytora w piękną arię Werthera Pourquoi me réveiller. Przykuwa akt IV, w którym ciężar opowieści przenosi się na Charlottę, z jej wspaniałą mezzosopranową partią.

    W operze, inaczej niż w niemieckim oryginale, kocha ona Werthera, wybiera jednak powinność wobec zmarłej matki, która na męża przeznaczyła jej praktycznego Alberta. Werther, który wierzy w wieczną miłość (l’amour eternel), pragnie umrzeć. Charlotte nakazuje mu opuszczenie okolicy na pół roku, do Bożego Narodzenia. Nie może jednak o nim zapomnieć, czyta jego listy, a gdy ukochany nagle przybywa, nie potrafi ukryć miłości. Wyrywa mu się jednak, a on zaś postanawia się zabić (Charlotte skazała mnie na śmierć!). Charlotte jedzie do miasta, aby powstrzymać ukochanego, ale przybywa za późno – Werther jest śmiertelnie ranny. Przy dźwiękach kolędy umiera w jej ramionach, a ona oddaje mu pocałunek, którego wcześniej małodusznie poskąpiła. Pozwól twojej duszy rozpuścić się w moim sercu – to ostatnie słowa ich duetu, który – co tu kryć – wyciska łzy z oczu.

    W swojej głośnej inscenizacji Werthera z 1996 roku, która triumfalnie przeszła przez sceny operowe w Amsterdamie, Rzymie, Genewie, Antwerpii, Frankfurcie, Barcelonie i Pradze, niemiecki reżyser Willy Decker skupia się na psychologicznych aspektach miłosnej obsesji i zamknięciu w pułapce własnego umysłu. Szerokie płaszczyzny nasyconej intensywnymi barwami scenografii, znak rozpoznawczy tego reżysera, dzielą się na dwie strefy: ograniczone pole psychiki bohaterów i plan natury, w którym odbija się rytm pór roku.

  • Daty spektakli
    • 19:00

    • 18:00

  • Obsada
    Werther
    Leonardo Caimi
    Charlotte
    Iryna Zhytynska
    Albert
    Stanislav Kuflyuk
    Sophie
    Sylwia Olszyńska
    Le Bailli
    Jerzy Butryn
    Schmidt
    Jacek Ornafa
    Johann
    Szymon Raczkowski
    Bruhlmann
    Igor Buczyński
    Kätchen
    Katarzyna Ćwiek
    Werther
    Leonardo Caimi
    Charlotte
    Iryna Zhytynska
    Albert
    Stanislav Kuflyuk
    Sophie
    Sylwia Olszyńska
    Le Bailli
    Jerzy Butryn
    Schmidt
    Jacek Ornafa
    Johann
    Szymon Raczkowski
    Bruhlmann
    Igor Buczyński
    Kätchen
    Katarzyna Ćwiek
  • Realizatorzy
    Dyrygent
    Patrick Fournillier
    Inscenizacja
    Willy Decker
    Reżyser wznowienia
    Stefan Heinrichs
    Scenografia i kostiumy
    Wolfgang Gussmann