Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i reżyserię w warszawskiej PWST. Debiutował realizacją Troilusa i Kressydy Szekspira w Teatrze Narodowym. Jako dyrektor Teatru Muzycznego w Słupsku (1978-81) realizował głównie dramaty Szekspira. Stypendium British Institute umożliwiło mu pobyt w Wielkiej Brytanii. Efektem była realizacja Hamleta nagrodzona jako najlepszy spektakl na festiwalu w Toruniu. W latach 1981-82 był reżyserem etatowym w Teatrze Narodowym w Warszawie, gdzie wystawił Czekając na Godota Becketta. W 1981 roku inscenizował we Wrocławiu prapremierę opery Zbigniewa Rudzińskiego Manekiny, zaprezentowaną na Festiwalu w Rennes i Festiwalu Narodów w Sofii. W latach 1982-88 i 1992-95 był głównym reżyserem Teatru Wielkiego w Warszawie. Ta funkcja zobowiązywała do reżyserii większości spektakli i nadzoru nad innymi reżyserami. Zrealizował tam między innymi Borysa Godunowa, Straszny dwór, Fidelia, Fausta, Traviatę, Makbeta, Mistrza i Małgorzatę, Bramy Raju, Salome, dwie prapremiery polskie Wozzecka i Raj Utracony. Od 1989 roku przez dwa sezony pełnił funkcję dyrektora Teatru Północnego w Warszawie. W 1991 r. powrócił do Opery Narodowej. Wiele z jego spektakli było prezentowanych w Paryżu, Londynie, Berlinie, Monachium, Wiedniu, Moskwie, Brukseli, Hadze, Luksemburgu, Atenach, Pekinie, Tokio, Jerozolimie i kilkunastu innych miastach Europy i Azji. Za granicą pracował jako reżyser w Bułgarii, Izraelu, Turcji, USA, Korei Południowej, Belgii, Holandii, Słowacji i Finlandii. Wielokrotnie realizował spektakle na festiwalach w Atenach, Jerozolimie, Xanten, Carcassonne, Pafos i Vichy. W latach 1995-2001 był dyrektorem artystycznym Teatru Wielkiego w Poznaniu. Z jego zespołem przygotował realizacje kilkunastu oper. Polska prapremiera Galiny Landowskiego w 1999 została zaproszona na EXPO 2000 w Hanowerze. Produkcją Wolnego strzelca Webera otworzył nowo odbudowaną scenę Opery Wrocławskiej. Z jej zespołem zrealizował wiele premier oraz wielkie widowiska w Hali Ludowej. We wrześniu 2004 roku został mianowany zastępcą dyrektora artystycznego Opery Narodowej. Rok później, po odwołaniu dyrektora Kaspszyka, zrezygnował ze swojej funkcji. Od 2006 do 2014 był etatowym reżyserem Warszawskiej Opery Kameralnej. Zrealizował tu pięć premier, w tym Cosi fan tutte Mozarta i Żywot rozpustnika Strawińskiego.
W latach 2008-2016 był dyrektorem naczelnym i artystycznym Opery Bałtyckiej. Weiss przekształcił ten teatr w nowoczesną placówkę z młodym, dynamicznym Bałtyckim Teatrem Tańca. W uznaniu dla tych przekształceń został wraz z żoną Izadorą Weiss, choreografem, z którym stale współpracuje, uhonorowany Pomorską Nagrodą Artystyczną marszałka województwa. Podstawą repertuaru uczynił arcydzieła Mozarta i polskie opery współczesne. Ważną realizacją była Ariadna na Naxos Straussa. Spektakl był prezentowany na festiwalu TV Mezzo i transmitowany do wielu krajów świata. Światową premierę Madame Curie z muzyką Elżbiety Sikory napisaną dla Opery Bałtyckiej Weiss zrealizował w Paryżu na zaproszenie UNESCO. DVD z tego spektaklu otrzymało we Francji prestiżową nagrodę „Orfeusza”. Znaczącym projektem była premiera Skrzypce Rotszylda i Gracze (w reżyserii Andrzeja Chyry) Weiss połączył muzykę Szostakowicza z kompozycjami jego uczniów: Fleishmana i Meyera. Spektakl uznany został za najciekawsze wydarzenie roku 2013. Wraz z Izadorą Weiss konsekwentnie wprowadzał do repertuaru oparte na sztukach Szekspira spektakle operowe Makbet i Otello oraz baletowe Romeo i Julia, Sen Nocy Letniej i Burzę. Zwieńczeniem pracy w Gdańsku stała się Czarna maska Pendereckiego pokazana potem na scenie Opery Narodowej. Zainicjował dyskusję o konieczności budowy nowej siedziby dla Opery Bałtyckiej uznanej w rankingu BBC za jedną z najciekawszych w Europie sezonu 2010/11. Po przeniesieniu się do Warszawy zrealizował Łaskawość Tytusa Mozarta w Warszawskiej Operze Kameralnej i Manru Paderewskiego w Operze Narodowej. Tę pracę uznano za „tryumfalny powrót reżysera na jego macierzystą scenę”. Ostatnimi realizacjami były Turandot Pucciniego w Operze Podlaskiej i Samson i Dalila Saint-Sansa w Teatrze Wielkim w Łodzi oraz Idomeneo Mozarta w Polskiej Operze Królewskiej w Warszawie. Te spektakle zrealizował wspólnie z Izadorą Weiss i jej Białym Teatrem Tańca. Dwie jego ostatnie przygotowywane realizacje to Don Kichot Masseneta w Operze Wrocławskiej i Falstaff Verdiego w operze Narodowej.
W sumie ma na koncie reżyserskim ponad 150 premier.Prowadził zajęcia dla reżyserów w akademiach teatralnych w Warszawie i Krakowie. Otrzymał wiele nagród i odznaczeń, wśród nich nagrodę teatralną Komitetu Kultury Niezależnej „Solidarności” za rok 1987 i srebrną „Glorię Artis” Ministra Kultury i Sztuki w roku 2005. Jest autorem ponad stu artykułów oraz siedmiu wydanych powieści: Boskie Życie, Cena Ciała, Brat bies, Antygona w piekle, Amor królem, Armia cieni, Boska Śmierć oraz autobiografii Biały wieloryb.
''