W 2010 roku, wspólnie z Carmen Marią Zimmermann, założył firmę rocafilm. Ich działalność koncentruje się na produkcji filmów dokumentalnych oraz projekcji wideo dla opery i teatru. Pierwszą realizacją operową pod nowym szyldem był spektakl Juliusz Cezar (2012) w reżyserii Moshe Leisera i Patrice’a Cauriera, który zaprezentowano na festiwalach Salzburg Whitsun Festival i Salzburger Festspiele.
Z reżyserem Damianem Michieletto Roland Horvath zrealizował Cyganerię (2013), Falstaffa (2013) i Kopciuszka (2014), które zostały pokazane na Pfingstfestspiele i Festspiele w Salzburgu, Idomeneusza, króla Krety w Theater an der Wien (2013), Czarodziejski flet w La Fenice w Wenecji (2015), Aquagrandę Filippa Perocco w La Fenice (nagroda specjalna 36. edycji Nagród Abbiatiego 2017), wznowienie Falstaffa w mediolańskiej La Scali, Derferne Klang Schrekera, Alcinę (Pfingstfestspiele i Festspiele w Salzburgu), Rigoletto w Holenderskiej Operze Narodowej, Potępienie Fausta w Teatro dell’Opera w Rzymie i Palau de les Arts w Walencji (Nagroda Abbiatiego dla najlepszego spektaklu 2017), Don Pasquale i Don Kichota w Operze Paryskiej (2024).
Z reżyserem Luciem Bondym w ramach rocafilm współpracował przy prapremierze Charlotte Salomon Marca-André Dalbavie (Salzburger Festspiele, 2014), z Philippem Stölzlem przy Rycerskości wieśniaczej/ Pajacach (Festiwal Wielkanocny w Salzburgu, 2015), a z Volkerem Hesse przy Starym Testamencie w Schauspielhaus w Grazu. W 2017 roku rocafilm stworzył nową oprawę wideo do wznowienia legendarnej inscenizacji Walkirii na Festiwalu Wielkanocnym w Salzburgu, której pierwszym dyrektorem muzycznym był Herbert von Karajan, a reżyserką Vera Nemirova.
W październiku 2020 roku wspólnie z Zimmermann zrealizował Madame Butterfly w Operze w Kolonii i dramat Don Carlos Schillera (reż. Jürgen Flimm) w Schauspiel Köln. W 2021 roku zaprojektowali oprawę wideo do Il trionfo del tempo e del disinganno na (reż. Robert Carsen) i Kopciuszka w Semperoper w Dreźnie (reż. Damiano Michieletto), a w 2022 – Cyrulika sewilskiego na Salzburg Whitsun Festival (reż. Roland Villazon).
W 2024 Roland Horvath stworzył projekcje wideo do Carmen w Metropolitan Opera w Nowym Jorku (reż. Carrie Cracknell), Mnemonic w Teatrze Narodowym w Londynie (reż. Simon McBurney) i Makbeta w Operze we Frankfurcie (reż. R. B. Schlather). W 2025 roku zrealizował Liebe der Danae w bawarskiej Staatsoper (reż. Claus Guth), Hotel Metamorphosis na letnim Festiwalu Salzburskim (reż. Barrie Kosky), Latającego Holendra w Oper im Steinbruch (reż. Philipp Krenn) i Jak wam się podoba w Royal Bath Theatre (reż. Ralph Fiennes).
Roland Horvath regularnie współpracuje z reżyserem Clausem Guthem. Do ich wspólnych realizacji należą: prapremiera Bérénice Michaela Jarrella w Operze Paryskiej, Orlando Händla w Theater an der Wien, prapremiera Heart Chamber Chayi Czernowin w Deutsche Oper w Berlinie, Salome w Teatrze Bolszoj w Moskwie i Metropolitan Opera w Nowym Jorku (2025), Jenůfa w Operze Królewskiej w Londynie, Bluthaus Georga Friedricha Haasa w bawarskiej Staatsoper (nagroda Musiktheaterpreis dla najlepszego spektaklu zagranicznego), Il Viaggio, Dante na Festiwalu w Aix-en-Provence we Francji, Don Carlos w Teatro San Carlo w Neapolu, Semele w bawarskiej Staatsoper, Sobowtór w Park Avenue Armory w Nowym Jorku (nagroda Opus Klassik dla najlepszej produkcji audiowizualnej 2026), Turandot w wiedeńskiej Staatsoper i Chowańszczyzna w Staatsoper w Berlinie.
W 2026 roku zaprojektował wideo do Czarodziejskiego fletu na Mozartwoche w Salzburgu (reż. Rolando Villazón) i Tragedii florenckiej/Zamku Sinobrodego w wiedeńskiej Staatsoper (reż. Vasily Barkhatov).
W 2026 otrzymał Nagrodę Oliviera za projekcje do musicalu Tajemnice lasu (Into The Woods).
fot. rocafilm
''