Tworzy kostiumy na potrzeby baletu, opery, teatru i festiwali. Od dwudziestu pięciu lat związana jest z zawodem kostiumografa, a od blisko dwóch dekad jest autorką projektów kostiumów. Przygotowała ponad dwadzieścia realizacji do przedstawień w Europie, Azji i obu Amerykach.
Jej droga do kostiumografii wiodła poprzez rzemiosło. Po studiach z projektowania mody, konstrukcji odzieży w systemach CAD (komputerowego wspomaganie projektowania) i wysokiego krawiectwa w Monachium pracowała jako asystentka kostiumografa i niezależna mistrzyni krawiectwa w operach w Zurychu i Hamburgu oraz w berlińskiej Staatsoper Unter den Linden.
W 2006 roku przeniosła się do Wiednia, gdzie w Art for Art objęła kierownictwo produkcji kostiumów baletowych i zbudowała ten dział od podstaw. W tym samym roku, wspólnie z Julią Mortel, stworzyła swoje pierwsze kostiumy baletowe dla zespołu Wiedeńskiej Opery Państwowej. W Art for Art czuwała nad ponad trzydziestoma pięcioma premierami i ponad sześćdziesięcioma pięcioma wznowieniami. Gdy dyrekcję Wiedeńskiego Baletu Państwowego objął Manuel Legris, rozpoczęła współpracę z artystą i do końca 2016 roku odpowiadała za kostiumy do wszystkich spektakli zespołu.
Równolegle rozwijała swoją międzynarodową ścieżkę artystyczną. Wieloletnia współpraca z Patrickiem de Baną, zapoczątkowana w 2013 roku, zaprowadziła ją do Liaoning Ballet of China, a także do Teatro Colón w Buenos Aires i mediolańskiej La Scali. Projektowała również dla New York City Opera i zespołów baletowych na całym świecie oraz dla takich choreografów, jak Kristiny Paulin czy Kristiana Levera. W 2017 roku kierowała produkcją artystyczną wiedeńskiego Life Ball (imprezy charytatywnej), a w latach 2019–2023 stała na czele działu kostiumów w Salzburskim Teatrze Państwowym.
Każdą pracę zaczyna od postaci, ruchu i relacji między kostiumem a światem przedstawionym na scenie. Krawieckie wykształcenie pozwala jej przekładać artystyczną ideę na stroje, które nie krępują tancerzy i pomagają ich bohaterom ożyć.
W Coppélii jej droga z Manuelem Legrisem prowadzi w nowe rejony. Pomysł na młodego Coppeliusa urzekł ją świeżą dynamiką, jaka rodzi się między postaciami. Największym i najbardziej satysfakcjonującym wyzwaniem jest dla niej nadanie tej nowej interpretacji języka wizualnego zakorzenionego w balecie klasycznym, tak by wizja artystyczna całego spektaklu pozostała sercem każdego kostiumu.
Fot.Hannerole Kirchner
''