Na scenie Teatru Wielkiego zadebiutowała w 1967 roku jako Tatiana w Eugeniuszu Onieginie Piotra Czajkowskiego. W Warszawie wystąpiła blisko 300 razy, śpiewając m.in. partie w Halce, Don Giovannim, Aidzie, Elektrze, Fauście i Tannhäuserze.
Szczególne miejsce w jej dorobku zajmowały dzieła Richarda Wagnera. Przełomem okazała się partia Elżbiety w Tannhäuserze (1974), którą Lisowska wykonywała później na wielu europejskich scenach. Z czasem jej repertuar wagnerowski poszerzył się o kolejne wymagające role – Ewę w Śpiewakach norymberskich, Zyglindę i Brunhildę w Walkirii oraz Gudrunę w Zmierzchu bogów.
Poza Teatrem Wielkim artystka była związana m.in. z operą w Düsseldorfie-Duisburgu oraz Staatsoper w Berlinie. Za osiągnięcia artystyczne otrzymała w Berlinie prestiżowy tytuł Kammersängerin, przyznawany najwybitniejszym śpiewakom. Do ważnych etapów jej międzynarodowej kariery należały również występy w wagnerowskich dramatach muzycznych na scenie Metropolitan Opera w Nowym Jorku.
Życie artystyczne Hanny Lisowskiej przez wiele lat splatało się także z Teatrem Wielkim za sprawą jej męża, Antoniego Wicherka – wieloletniego dyrygenta tej sceny i jej dyrektora artystycznego w latach 1973–1981. Wspólnie realizowali przedsięwzięcia artystyczne. Pod batutą Wicherka Lisowska wystąpiła m.in. jako Kundry w Parsifalu, Senta w Holendrze tułaczu oraz Neala w Parii Stanisława Moniuszki.
Hanna Lisowska pozostanie w pamięci jako jedna z bardziej wyrazistych postaci polskiej sceny operowej drugiej połowy XX wieku.
Rodzinie i Bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Informacja o dacie i miejscu uroczystości pogrzebowych zostanie podana w późniejszym terminie.
Na zdjęciu: Hanna Lisowska w roli Chryzotemis w Elektrze R. Straussa (1971), fot. Edward Hartwig
''