Gustaw Holoubek In Memoriam

Program koncertu:

Johann Sebastian Bach: Toccata, Adagio i FugaC-dur BWV 564 na organy
Opracowanie na fortepian: Ferrucio Busoni
Adagio
Janusz Olejniczak - fortepian

Gustaw Holoubek
Thomas Mann: Doktor Faustus (fragment) - O muzyce

Johann Sebastian Bach: III Suita C-dur BWV 1009 na wiolonczelę solo
Prelude, Allemande, Courante
Marcel Markowski - wiolonczela

Gustaw Holoubek
Thomas Mann: Doktor Faustus (fragment)

Johann Sebastian Bach: III Suita C-dur BWV 1009 na wiolonczelę solo
Sarabande, Bouree - Bouree II - Bouree I Da Capo
Marcel Markowski - wiolonczela

Gustaw Holoubek
Thomas Mann: Doktor Faustus (fragment)

Johann Sebastian Bach: III Suita C-Dur BWV 1009 na wiolonczelę solo
Gigue
Marcel Markowski - wiolonczela

Gustaw Holoubek
Thomas Mann: Doktor Faustus (fragment) - Beethoven

Ludwig van Beethoven: Sonata fortepianowa nr 32 c-moll op. 111
część 2 Arietta: Adagio molto, semplice e cantabile
Piotr Sałajczyk - fortepian

Współorganizator koncertu:
Program 2 Polskiego Radia
Narodowy Instytutu Fryderyka Chopina

Thomas Mann Doktor Faustus
fragmenty wykorzystano dzięki uprzejmości Polskiego Radia
Nagrania według adaptacji Polskiego Radia © S.Fischer Verlag GmbH, Frankfurt am Mein 1960, 1974 © for the Polish translation by Leszek Szaruga ℗ Polskie Radio, 1986

Fortepian historyczny Erarda z 1849 r. dzięki uprzejmości Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina.

Czas trwania: ok. 55 min.

„Dziś, gdy po latach patrzymy na dorobek tego artysty, w pamięci mamy głównie jego rozpoznawalny po pierwszej sylabie głos i znajome oblicze – przenikliwe spojrzenie, smutek zmieszany z ironią albo bladym uśmiechem – i myślimy z podziwem o tytanicznej pracy, jaką włożył w stworzenie blisko trzystu kreacji: teatralnych, filmowych, telewizyjnych, radiowych. A przecież to nie wszystko. Bo jeszcze reżyserował, uczył w szkole aktorskiej, no i działał publicznie: zabierał głos, przewodził, był posłem do parlamentu.

A jednak nie to wszystko wydaje się najważniejsze. Nie gigantyczny trud, nie błyskotliwy talent i nie wrażliwość społeczna (bez których oczywiście nie byłoby o czym mówić), lecz coś, co jest nadrzędne wobec owych przymiotów: a mianowicie wiara w ideał i wyższy świat oraz poczucie misji, by o nich przypominać – by w mroku „marnego czasu” przybliżać nam ich światło.”

Antoni Libera