Matki Chersonia

AKT PIERWSZY

Po opanowaniu Chersonia przez Rosjan mieszkańcy dowiadują się od miejscowej nauczycielki, Tetiany Borysowej, o możliwości wysłania dzieci na obóz letni na Krymie, poza obszar bombardowań. Kateryna i Dasza, matki przyjaźniących się nastolatek – Lilii i Ołeny, mimo początkowych wątpliwości pozwalają córkom na wyjazd. Zachwycona Lilia dzieli się wiadomością z koleżankami podczas relacji na żywo na Telegramie. Kateryna nie wie jak działa aplikacja. Lilia tłumaczy jej, że pozwala ona nadać wideo na cały świat.

Kilka tygodni później Dasza odwiedza Olhę, której wnuczka Inna wyjechała na ten sam obóz co Lilia i Ołena. Ich pobyt trwa już ponad miesiąc dłużej, niż zakładano. Kateryna próbuje zdobyć jakieś informacje o dzieciach. Na dworcu spotyka Tetianę Borysową, która wsiada potajemnie do pociągu do Moskwy. W szwalni, gdzie pracują miejscowe kobiety wywiązuje się rozmowa na temat dzieci, które nie wracają z kolonii. Tymczasem do miasta wkracza armia ukraińska. Podczas gdy pracownice fetują wycofanie się Rosjan, wbiega Kateryna i opowiada Daszy o spotkaniu z Borysową. Kateryna wraca do domu, gdzie niespodziewanie czeka na nią mąż. Witalij wrócił z frontu i chce zobaczyć się z córką. Kateryna niechętnie przyznaje, że zgodziła się wysłać Lilię na obóz. Zrozpaczony Witalij uświadamia żonie, że droga z Chersonia na Krym została odcięta i zarzuca Katerynie, że z jej winy już nigdy nie zobaczą córki.

Podczas konferencji prasowej Pełnomocniczka do spraw Praw Dziecka Federacji Rosyjskiej, Marija Lwowa-Biełowa, zaprzecza zarzutom dotyczącym uprowadzania dzieci pod pretekstem uczestnictwa w obozach letnich. Obiecuje, że opiekunowie mogą odebrać dzieci, jeśli tylko zgłoszą się po nie osobiście. Kateryna, Dasza i Olha udają się po pomoc do fundacji, która wspiera rodziców usiłujących odzyskać porwane dzieci.

AKT DRUGI 

Lilia i Ołena oraz młodsza od nich Inna są przetrzymywane w Obozie Przyjaźń na Krymie. Dziewczynkom grozi adopcja przez rosyjskie rodziny. Starają się stawiać opór indoktrynacji prowadzonej w obozie, a jednocześnie muszą znosić szantaż i obsceniczne komentarze ze strony opiekunów.

W tym samym czasie ich matki wyruszają w podróż na Krym. Ze względu na wysadzony przez Rosjan most, trasa ich wyprawy mierzy prawie pięć tysięcy kilometrów. Ich przewodnikiem jest starszy, jowialny kierowca autokaru. Kobiety podróżują przez Polskę i Białoruś, następnie lecą z Mińska do Moskwy, gdzie przesiadają się znów do autokaru jadącego na Krym. Na każdym etapie podróży są zatrzymywane i przepytywane przez kontrolerów oraz funkcjonariuszy straży granicznej.

Po niebezpiecznej i wyczerpującej podróży kobiety docierają do celu. Podczas długiego oczekiwania na wpuszczenie do obozu Olha słabnie i umiera na atak serca. Kierowca autobusu zostaje z nią, podczas gdy pozostałe kobiety ruszają na przesłuchanie. Kateryna błaga nadzorcę obozu o wypuszczenie córki. Kiedy jej prośby zostają odrzucone, kobieta wyciąga telefon i rozpoczyna relację na żywo na Telegramie. Przypomina nadzorcy, że Marija Lwowa-Biełowa obiecała, że rodzice, którzy stawią się w obozie, odzyskają dzieci. Przyparty do muru mężczyzna zgadza się wypuścić Lilię. Kateryna i Lilia wsiadają do autokaru. Z przerażeniem orientują się, że wielu matkom nie udało się odzyskać dzieci. Dasza wraca do autokaru sama. W szoku opowiada, że Inny nie ma już w obozie, zaś w numerze dokumentu tożsamości Ołeny zmieniono jedną cyfrę, co powoduje, że odzyskanie dziewczynki jest niemożliwe. Autokar rusza w drogę powrotną do Chersonia. Dasza cicho intonuje kołysankę. Dołączają do niej Kateryna, inne matki, a następnie cały zespół.